Adriaan Luteijn

Als Adriaan Luteijn (’s-Heer Arendskerke, 1964) iets níet is, dan is het een standaard choreograaf. Hij ziet zichzelf allereerst niet als een groot danstaalvernieuwer, eerder als iemand die theater maakt met dansers. En het is ook zeker niet zijn enige passie om jaar in jaar uit producties uit te brengen in reguliere balletprogramma’s, uitgevoerd door professionele dansers.

Luteijn houdt van ‘gefundenes Fressen’, van bijzondere kansen die op zijn pad komen én van inspirerende mensen met wie hij voor speciale gelegenheden choreografieën creëert. Dat kunnen acteurs, urban-dansers, ouderen, mensen met een lichamelijke en/of verstandelijke beperking zijn, die hij naast beroepsdansers zet, met vrijwel altijd een opmerkelijk resultaat. Als artistiek manager en choreograaf van Introdans vindt Luteijn het belangrijk om bruggen te slaan en dans is in zijn visie een prachtige, non-verbale manier om dat te doen.

Danser en choreograaf

Vanaf 1989 behoorde Luteijn tot de dansers van Introdans, waar hij al snel opviel door zijn markante verschijning en expressieve dansstijl. In 1998 stopte hij met dansen en sindsdien ontplooit hij choreografische activiteiten voor een uiteenlopend spectrum van dansers en instellingen in binnen- en buitenland. Af en toe was hij de afgelopen jaren nog als gastdanser te zien in producties van Introdans.

Voor Introdans creëerde hij de afgelopen jaren diverse werken, waaronder een eigentijdse Bayadère en Geen Zwanen Meer. Zijn samenwerking met kunstenaars en instellingen uit andere disciplines leidde onder andere tot samenwerkingen met Jeugdtheater Sonnevanck Toneelgroep Oostpool en Spinvis.
Ook werkte Luteijn als choreograaf mee aan tal van projecten, zoals de Grandeur Processie voor Sonsbeek 2008 en de opening van de Special Olympics Nationale Spelen in 2016.

Cadeautjes van ontroering

Een belangrijk onderdeel van Luteijns werk met andere doelgroepen wordt gevormd door ‘De Ontmoeting’, een dansvoorstelling waarbij hij de afgelopen jaren onder meer samenwerkte met dansers uit Brazilië, Zuid-Afrika en Indonesië, jongeren met een spierziekte en mensen met autisme.
Bij veel van dit soort projecten is het, zegt Luteijn, ‘alsof ik de hele tijd zomaar cadeautjes van ontroering in mijn schoot geworpen krijg’.

“Het is geweldig om te zien hoe dans werelden kan openen, mensen kan verbinden en hun een andere, voor hen tot dan vaak onbekende manier om te communiceren kan aanreiken.”

Onderscheidingen

In 2003 ontving hij voor zijn werk de Aanmoedigingsprijs van het Dansersfonds ’79 en in 2008 de Kunstfactor Dans Oeuvreprijs. De Kunstfactor-jury roemde de (inter)nationale reikwijdte van zijn werk, de uitstraling naar een breed publiek en Luteijns originele stijl.
In 2018 werd Luteijn erkend voor zijn bijzondere werk en benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau.