Recensie LARBI - Theaterkrant

29 maart 2026
door: Karima Aissaoui

Het werk van Sidi Larbi Cherkaoui treedt buiten de kaders van choreografie. De Vlaams-Marokkaanse kunstenaar zet bewegingstaal in om culturen en dimensies te versmelten tot universele verhalen. In Larbi van Introdans tonen drie uiteenlopende werken dat een grootmeester zich niet in een hokje laat vangen.

In Fall tillen de dansers elkaar de hoogte in en tuimelen ze in vloeiende bewegingen weer omlaag. Soms als onderdelen van een organisch geheel en dan weer volledig losstaand van elkaar. Alleen, in duo’s of in een groep lijken ze verschillende wezens en natuurlijke verschijnselen te vertegenwoordigen. Een zwerm vogels of een kolkende rivier. Bladeren die loslaten en takken die reiken naar de hemel. Nu eens simultaan, dan weer achtereenvolgend.

De soepele bewegingen van ledematen, rompen en armen laten geen ruimte voor abrupte onderbrekingen en de choreografieën die in een chaotische vlaag niets met elkaar te maken willen hebben, verenigen zich uiteindelijk naadloos tot een harmonieuze beweging. Op de achtergrond blazen wapperende witte doeken het geheel leven in. Ook de rustige pianoklanken van Arvo Pärt stuwen de onderdelen van dit serene ballet uit 2015 voorzichtig voort.

Residence beleeft haar wereldpremière en bevraagt op inventieve en beeldende wijze de betekenis van lichamelijke beperking. In deze duodans dagen twee dansers – de ene in een rolstoel (Marc Brew) en de ander (Nelson Parrish Earl) niet – elkaar uit om in verhouding tot de ander een verhaal te vertellen dat ontroert. Een liefdevolle ontmoeting van twee mensen die elkaar meenemen in hun persoonlijke belevingswereld.

Ze fungeren als elkaars benen of vleugels terwijl ze navigeren door tijden van harmonie, extase en weerstand. Het plot wordt aan elkaar geregen door verschillende elementen van moderne dans, urban invloeden, slapstickscènes en mimegebaren. Ondertussen wordt het decor van Pepijn van Looy op creatieve manieren omgebouwd van een verlaten straat tot een levendig huis. In combinatie met het geanimeerde lichtontwerp van Pascal Schutijser komt het stuk samen tot een multimediaal experiment dat getuigt van lef.

In Memoriam is een persoonlijk stuk van Cherkaoui uit 2004. Hij loodst met een spectaculair ballet door de verschillende fases en golven van afscheid en rouw. In samenspel met een indringende performance van de Corsicaanse zanggroep A Filetta wisselen solo-, duo-, en groepsstukken elkaar af.

Gekleed als derwisjen in contrasterende kleuren wervelt een vijftiental dansers bij wijze van ritueel rakelings langs elkaar heen. Een verloren dierbare wordt tot leven gewekt en beheerst in een indrukwekkend duet de wereld van de achtergeblevene. De ene keer met felle agressie en daarna met zachte tederheid. De met emotie doordrenkte vocale performances van A Filetta maken van de intensieve afwisselingen een ceremonieel en aards geheel.

Het afsluitende onderdeel omvat een steeds groter wordende groep dansers die volledig sur les pointes een betoverend armenspel uitvoert dat haaks staat op klassiek balletidioom. Als een gezamenlijk ritueel dat in het teken staat van liefhebben, vasthouden en loslaten.

Lees de hele recensie op Theaterkrant.nl.