Recensie Balletgala 2026 - ★★★★★ Theaterparadijs
Verbindende saamhorigheid bij het Nederlands Ballet Gala 2026
11 september 2026
door Peter Rombouts – foto’s Antoinette Mooy
De ITA heeft de naam van het theater op veler verzoek weer terug veranderd naar de Stadsschouwburg. Toeval of niet, het voelde als vanouds om ook na lange tijd het Nederlands Ballet Gala weer te beleven in de grote zaal van diezelfde Stadsschouwburg, waar het allemaal is begonnen.
Ons beroemdste danskoppel Alexandra Radius en Han Ebbelaar besloten tijdens hun jarenlange (inter)nationale ballet carrière in 1979 om een jaarlijks Ballet Gala te organiseren. Het doel om prijzen uit te reiken aan dansers en choreografen die zich op uitzonderlijke wijze hebben bewezen. Er worden studiebeurzen uitgereikt aan jonge dansers en ook worden oud dansers ondersteund bij omscholing na hun ballet carrière.
Vanuit hun pure liefde voor dans en rijke expertise weten zij als geen ander een betekenisvolle brug te slaan tussen de verschillende dansgezelschappen. Maar liefst meer dan honderd dansers dansen er belangeloos mee deze avond en wat een viering om dat te zien.
De dansers van het Koninklijk Conservatorium bijten gedurfd de spits af met een deel uit Serenade van choreograaf George Balanchine. Daarna het uit de Oekraïne gevluchte solisten koppel Veronika Rakitina en Vladyslav Detiuchenko met een deel uit hun repertoire waar ze de smart en emotie tonen van hun gevluchte zielen.
Een humorvol fragment uit Salty Pink van Inbal Pinto door Introdans waar ik met verbazing en heb gekeken naar Hilde Machtelinckx. Deze oud danseres die in de jaren tachtig bij Introdans danste wist nog steeds met haar persoonlijkheid de kern te raken van de choreografie.
Er kwamen fragmenten uit The Big Crying van Marco Goecke door het NDT2 en In Your Footsteps van Mthuthuzeli November door de Junior Company van Het Nationale Ballet.
Ook danste het Scapino Ballet gedeelten uit La Mer van Nanine Linning. Een van de hoogtepunten van de avond was de finale van In Memoriam van Sidi Larbi Cherkaoui door Introdans. De herhalende armfrase heeft een bijna hypnotiserende werking.en laat de schoonheid zien van een gezamenlijke energiestroom.
Dan was er een indringende solo van Conny Janssen uit Framed door danseres Yanaika Holle. ze kreeg deze avond terecht ook de prijs van verdienste.. Op een klein krukje als haar podium toonde ze de beperkte eenzaamheid die tijdens Corona voor iedereen voelbaar was.
Maar liefst drie prijzen van verdienste werden er uitgereikt.
Erica Hogwood heeft na negentien jaar bij Het Nationale Ballet gedanst te hebben afscheid genomen. Altijd was ze opmerkzaam in alles wat ze danste. Ik zal haar missen en vind deze erkenning dan ook niet meer dan terecht.
Edo Wijnen, danser bij Het Nationale Ballet was de derde die deze prijs kreeg. Nog in de volle bloei van zijn carrière is hij een van de gezichtsbepalende dansers van Het Nationale Ballet.
Dan was er nog een aanmoedigingsprijs voor de nog jonge danseres Louisella Vogt ook dansend bij Het Nationale Ballet.

Het Gala is opgedragen aan David Dawson, Deze choreograaf komt uit de stal van Het Nationale Ballet en is inmiddels uitgegroeid tot een van de meest gewilde choreografen ter wereld. Zijn ballet taal heeft een totaal eigen signatuur. Hij tilt de dansers naar een hoger niveau door ze mee te slepen in een eindeloze bewegingsstroom en te transformeren tot ware goden van de dans.
En dat krijgen we ook te zien.
Het Nationale Ballet maakt deze avond tot een werkelijke triomf . Het geweldig speelse en sensuele Simple Things van meester choreograaf Hans van Manen wordt gewoon subliem gedanst door Salome Leverashvili, Maia Makhateli en Timothy van Poucke en Young Gyu Choi.
Zo goed te ervaren dat de aardse en menselijke kanten zo natuurlijk getoond worden door de stijl van van Manen. Het tegenovergestelde zijn de twee duetten die we van David Dawson zien vanavond.
Eerst is daar Faun(e), een ballet geïnspireerd op de bewegingstaal en het sexuele karakter van Nijinsky’s choreografie. In zijn eigen visie laat Dawson zien hoe twee mannen hun identiteit en seksualiteit ontdekken aan de hand van hun klassieke danstechniek. Ze wisselen kennis uit en tillen elkaar naar een hogere vorm van bewustzijn. Ik vind het een van de mooiste duetten ooit gedanst door Joseph Massarelli en Edo Wijnen.
Als finale krijgen we het liefdesduet On the Nature of Daylight. Hoe vind je je ideale levenspartner en herken je de signalen van de ander wel tijdens een ontmoeting. Het lijkt wel een droom als het gebeurt maar ook dromen gaan voorbij. Ook weer zo ongelooflijk breekbaar gedanst door Riho Sakamoto en Martin ten Kortenaar. De liften en het zorgdragen van de mannelijke danser waar tegenover de volledige overgave van de danseres is van overweldigende schoonheid.
Wat een fantastisch mooie avond waarvan ik hoop dat er nog vele zullen volgen.