Inbal Pinto

Eerste stappen
De Israëlische choreografe Inbal Pinto (Naharia, 1969) groeide op in Tel Aviv en begon op haar dertiende met danslessen. Aanvankelijk studeerde ze grafisch ontwerp aan de Bezalel Academie in Jeruzalem, maar geleidelijk verlegde ze haar focus naar de dans. In deze periode creëerde ze haar eerste choreografie, Dov Hoz, een werk dat de aandacht trok van Israëls bekendste choreograaf, Ohad Naharin. Op zijn uitnodiging trad Pinto toe tot het Batsheva Ensemble en later werd ze lid van de Batsheva Dance Company. 

Dans, verbeelding en speelsheid
Sinds 1992 leidt Pinto een succesvolle danscompany in Israël. Tussen 2002 en 2018 werkte ze samen met haar toenmalige partner Avshalom Pollak, en in deze periode stond de company bekend als de Inbal Pinto and Avshalom Pollak Dance Company. De producties bevinden zich op het grensvlak van dans, (panto)mime, theater, cabaret, circusacrobatiek, sprookje en vaudeville, en worden vaak geprezen om hun surrealistische karakter en absurdistische humor. Een treffend voorbeeld hiervan is What Good Would The Moon Be. Geïnspireerd door het spel van hun zoon Louie met kartonnen dozen, neemt het werk het publiek mee op een wonderbaarlijke reis vol prachtige dans en slapstickelementen. Zoals een recensent schreef: het werk laat je “vliegen terwijl je op je stoel zit.” 

Een ander goed voorbeeld van Pinto’s werk is Boulevard of Broken Dreams, een nieuwe versie van haar veelgeprezen Fugue, waarin ze haar verkenning van surrealistische humor en poëtische beweging verder uitdiept. Reflecterend op vroegere levens, verloren werelden, dierbaren en herinneringen die resoneren als een verre innerlijke stem, schildert Pinto een spectrum van kleuren en gevoelens in deze melancholieke maar warme choreografie. Humor, subtiel aanwezig, blijft altijd onderdeel van haar werk, maar haar unieke en eigenzinnige creaties zijn bovenal poëtisch en vaak mysterieus. Voor al haar producties ontwerpt Pinto bovendien de kostuums en decors, waardoor haar verbeeldingsrijke visie tot in elk detail zichtbaar is. 

Bessie Award
Het eerste werk voor haar eigen company, Dio-Can, won de tweede prijs op de Shades of Dance Competitie en leidde tot een Europese tournee. In 1997 creëerde Pinto de zeer succesvolle choreografie Wrapped, waarvoor ze in 2000 een prestigieuze Amerikaanse Bessie Award ontving.
 

Choreografieën van Inbal Pinto op het repertoire van Introdans:
Wrapped (2005 duet, 2008 uitgebreide versie, 2021 integrale versie), What Good Would The Moon Be (2016), Rushes (2018), Boulevard of Broken Dreams (2024), Salty Pink (2026).