Wereldpremière van Residence betovert het publiek
door Monika Klein
Wat een indrukwekkend dansstuk. Zeer ontroerend en toch vrolijk, poëtisch en speels, het publiek in de volle Forum-zaal was betoverd en volledig enthousiast over het gloednieuwe duet Residence, dat Sidi Larbi Cherkaoui heeft gecreëerd voor de twee dansers Marc Brew en Nelson Perrish Earl. Brew nadert in een rolstoel een slapende man op een parkbank en probeert hem wakker te maken. De rollen zijn omgedraaid: de verlamde is actief, beweeglijk en vol ondernemingslust, terwijl de gezonde zich aanvankelijk met tegenzin uit zijn lethargie laat rukken.
Maar dan onderzoeken ze samen wat mogelijk is, waar de een de ander kan ondersteunen. Een volstrekt ongewone dansperformance met sterke poses en beelden brengt een kracht van nabijheid en vriendschap over, waardoor zelfs harde tegenslagen te verwerken zijn. Marc Brew zit na een ongeluk dat hij als twintigjarige meemaakte daadwerkelijk in een rolstoel, werkt als choreograaf en is nooit opgehouden zichzelf als danser te beschouwen. Hij wilde niet laten zien wat Marc niet kan, maar wat allemaal mogelijk voor hem is, legde choreograaf Sidi Larbi Cherkaoui uit in het eerder ingestarte interview. Hij verleent hem een heel bijzondere kracht, en dat op werkelijk betoverende wijze in een geslaagde mix van dans, theater en illusie door lichtkleuren en projectie. De toneelvloer is als een vouwdoos geconstrueerd en kan worden opgeklapt tot een klein huisje voor de vrienden. Wisselende projecties veranderen het eenvoudige witte bouwwerk in sprookjesachtige huisjes met gordijnen en klimop of in een feestschuur, die dan ook nog afbrandt, en weer wordt neergeklapt. Over blijven alleen bank, rolstoel en een vriendschap die alles overleeft.
Dit nieuwe stuk werd in het Forum opgevoerd tijdens het gastoptreden van het Nederlandse gezelschap Introdans, dat hier al vaker te gast was en dit keer met het lange programma “LARBI” drie voorbeelden ontvouwde van Sidi Larbi Cherkaoui’s vaak poëtische veelzijdigheid, waar ook internationale popiconen als Beyoncé en Madonna gebruik van maakten.
De ensemblestukken Fall en “In Memoriam omlijstten de wereldpremière van het unieke duet. Met Fall wordt de herfst bedoeld, waarin de bladeren langzaam, tollend en wervelend vallen, wat in de afwisseling van groepsscènes en duetten wordt vertaald in fascinerende en steeds weer nieuwe lichaamsbeweging. Voor een iriserend effect zorgen reusachtige doeken als zijwanden, die door een windmachine voortdurend in beweging worden gehouden. In “In Memoriam”, Cherkaoui’s hommage aan zijn voorouders, fascineerden beelden van onophoudelijke draaibewegingen die lange, wijde rokken laten zwieren, in een speciale stijlmix van Corsicaanse folklore tot spitzenwerk. Het was een prachtige avond ter afsluiting van het stedelijke dansseizoen.