Imponerend LARBI - TheaterParadijs recensie

27 maart
door Peter Rombouts

Wat een geluk voor Nederland dat Introdans veel balletten van de Vlaams-Marokkaanse choreograaf Sidi Larbi Cherkaoui op het repertoire heeft. De danstaal van Larbi is een verbinding van culturen in samenhang met de natuur waarbij zowel het aardse als het spirituele voelbaar aanwezig is. In Larbi zien we maar liefst drie balletten van hem, een werkelijke ode aan de veerkracht.

Het eerste ballet Fall is gemaakt in 2015. Een ballet voor 27 dansers die hier dan weer als dolfijnen over het toneel duiken of als zwermen spreeuwen hun vliegkunsten laten zien. Dat levert prachtige momenten op, maar vraagt ook veel van de gecompliceerde groepsdansen die nog vaak veel te rommelig zijn. Een toneelbeeld omgeven door lappen witte stof die golvend de weerbaarheid laat zien waarin de dansers zich in allerlei vormen aards en krachtig tonen. De verbondenheid als mens met de natuur is werkelijk fascinerend in beweging gevangen. Dit zou ik nog eens willen zien als het ballet is ingedanst.

Het tweede ballet Residence is een wereldpremière. In samenwerking met twee Australische dansers Marc Brew en Nelson Parrish Earl laat Larbi hier juist zien wat er allemaal mogelijk is i.p.v. het onmogelijke. Marc Brew kreeg op zijn twintigste een auto-ongeluk waarbij hij gedeeltelijk verlamd raakte. Zijn loopbaan als danser liet hij zich niet ontnemen. We zien hier twee individuen die elkaar vinden. De een is alles kwijtgeraakt en de ander is in een rolstoel terechtgekomen.

Ze onderzoeken samen hun mogelijkheden en met hun wilskracht bouwen ze een nieuw huis waar de basis wordt gelegd om verder te leven. Diep ontroerend in zowel beweging als in het laten zien van wat wel kan. Als mens worden we tegenwoordig zoveel in onze emotie getriggerd door alle oorlogsbeelden die we op telefoons, computers en televisie zien waarbij kinderen en volwassenen zonder armen en benen verder moeten leven. Hier wordt op zo’n intens mooie en lieve manier getoond hoe verder te leven met hoop naar de toekomst. Kwetsbaarheid wordt hier juist een kracht. Visueel een prachtig toneelbeeld met het decorontwerp van Pepijn Van Looy en met lichtontwerp van Pascal Schutijser.

Het laatste ballet In Memoriam is twintig jaar oud en staat nog steeds als een huis. Dit ballet is een van de allermooiste balletten ooit gemaakt. De 26 dansers laten hier een bewegingsstroom zien van wat is geweest en wat daaruit voortvloeit. Een spirituele zoektocht van de ziel. Verbondenheid, zo zeldzaam mooi gevangen in duetten, het meditatieve draaien van derwisjen, een solo en met op het einde een groepsdans die verbinding legt tussen hemel en aarde. Wonderschoon gedanst door de dansers van Introdans.

Lees het hele interview op TheaterParadijs.nl