Dans vol aanstekelijk leven- Theaterkrant
7 februari 2026
door Wendy Lubberding
Dans is voor elk lichaam. Nog afgezien van het gegeven dat het goed is voor een lichaam om te dansen of dat het er mooi uit kan zien om een lichaam te zien vloeien, draaien en openen. Dans is, het lichaam is.
De inclusieve cast van HubClub ‘26 door Introdans, in coproductie met het jubilerende Holland Dance Festival, pakt die gedachte op in een programma waarin vijf werken van vier gastchoreografen worden gedanst door dertien dansers met heel verschillende lichaamsrealiteiten. Sommigen zijn professioneel danser, anderen niet; sommigen komen net van de dansopleiding en anderen rondden die af in een compleet andere tijd, of volgden geen academie maar leerden hun dans bij hun gezelschap of op straat.
Als je naar de werken in dit programma kijkt, zie je dat het eigenlijk niet uitmaakt. Waar de intentie er is en de aandacht om niet per se in academisch shorthand met elkaar te werken, maar open te zijn voor verminderd zicht of gehoor, voor een lichaam dat meer hersteltijd vraagt na het werk, voor een andere prikkelgevoeligheid, kom je evengoed tot een danswerk met zeggingskracht.
Dat blijkt het mooist in Jordy Diks Live, Live, All We Can Do Is Live, een nieuw gemaakt werk van de artistiek leider van Compagnie Tiuri, speciaal voor deze HubClub. Vijf mannen komen op, om en om gekleed in zwart of wit pak. Ze stellen zich op in een rij van links naar rechts. Allemaal hebben ze een sluier over hun hoofd – zo roepen ze beelden op van bruiden en rouwende vrouwen. Leven en dood, naast en door elkaar. Hun dans begint met een heel zintuiglijke daad voor het danserslijf: langzaam trekken ze hun sluiers van zich af door de voorkant vast te pakken en hun hand traag recht naar beneden te bewegen.
Met dat gevoel, voel even mee, dat er iets vanaf hun kruin van ze afglijdt, stappen ze hun dans in. Vijf microfoons dalen neer voor hun gezichten. Werner Kamp schreeuwt ‘oh yeah’ in de microfoon, en de andere vier antwoorden ‘yeah!’ En daar gaan ze, vol aanstekelijk leven hun dans in. Een van hen is bijna blind, een van hen heeft een extra chromosoom, een is een queer trailblazer, met zijn vijven zijn ze een rockend, soulvol dansensemble dat hun publiek moeiteloos inpakt. Het aangrijpende duet tussen de lyrisch sterke Issam Zemmouri en de aardse Igor Memic springt eruit.
Het warme, speelse werk van Inbal Pinto, het spannende zwaaien met houten planken in Fernando Melo’s The Longest Distance Between Two Points en het dromerig doorbreken van de alledaagse saaiheid in Manoeuvres van Conny Janssen completeren het programma, dat door bruggenbouwer Adriaan Luteijn bij elkaar is gebracht.
Luteijns functie bij Introdans heet officieel Artistiek Initiator Interactie & Inclusie. Via hem leerden we eerder al dansers kennen als Eva Eikhout en Joseph Tebandeke. Wat mooi dat een BIS-dansgezelschap deze functie kent en inclusie zo tot onderdeel van haar programma’s maakt.
Lees het volledige artikel op Theaterkrant.nl
Scènefotos HubClub'26
